نثر استعمال مىگردد و در محاورات عرف هم ديده مىشود . مثال 1 : امير المؤمنين على عليه السلام مىفرمايد : خذ الميمين من ميم و لا تنقط على أمرى * فمزّجه يكن إسماً لمن كان به فخري « 1 » يعنى دو تا حرف ميم بگير و با كلمه خذ - كه امر است - نقطه نگذار ، مىشود : ( م ح م د ) و چون مركّب و مخلوط گردد مىشود ( محمّد صلى الله عليه و آله ) . مثال 2 : أميرالمؤمنين على عليه السلام نام سورهء هود را از يك جمله از آن سوره استخراج نمود : « ما مِنْ دَابَّةٍ إلاّ هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها » ؛ « 2 » يعنى كلمهء « هو » اوّل كلمهء « دابة » را بر مىدارد مىشود : هود . مثال 3 : به اديبى گفتند : تو نيز معمايى بگو . او به تركى گفت : بابام بلنده دُدُك * بزده بير معما دِدُك يعنى : در وسط قامت جدّم نى است ، يعنى : اگر كلمه نى را ميان كلمهء جدّ قرار دهيد مىشود : جُنيد ، كه ظاهراً اسم جدّش است . مثال 4 : امام على عليه السلام فرمود : ما تَر بَعَلْبَنْتُ ؛ يعنى : ما شربت يوم الأربعاء لبناً ، ممكن است كه اين كار مكروه باشد كه آن حضرت نكرد . مثال 5 : ما تَسَبتَسْمَكَكْتُ ؛ يعنى ما أكلت يوم السبت سمكاً . هيچگاه روز شنبه ماهى نخوردم ؛

--> ( 1 ) . تاج العروس ، ج 9 ، ص 70 . ( 2 ) . سورهء هود ، آيهء 56 .